Chrystusa, zarówno mężczyźni jak i niewiasty,
prowadzili życie według rad ewangelicznych, poświęcając swoje życie nade wszystko
umiłowanemu Bogu. (Sobór Watykański II)
Zakon Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji należy do wielkiej rodziny franciszkańskiej i sięga swymi korzeniami do czasów Św. Franciszka z Asyżu (1182-1226). Franciszek, syn bogatego kupca, Piotra Bernardone, porzuca wszystko dla Chrystusa. Staje się ubogim, by głosić całemu światu, słowem i życiem, prawdę o miłości Boga oraz konieczność pokuty i nawrócenia. Otrzymuje od Chrystusa posłannictwo naprawy "Jego domu", który wali się w gruzy. Sądząc, że chodzi o odbudowę walących się kościołów, przystępuje do ich naprawy. Wkrótce jednak odczytuje, że Chrystusowi chodziło o odnowę duchową Kościoła, który On "nabył swoją krwią". Do Franciszka dołączają się inni bracia, którzy pragną żyć tak jak on, naśladując Chrystusa ubogiego i wcielając w życie zasady Ewangelii. Franciszek pisze dla nich regułę, opartą na Ewangelii i staje się tym samym założycielem Zakonu Braci Mniejszych. Niedługo potem do braci dołącza św. Klara, a po niej wiele innych dziewcząt, które zapragnęły tak, jak ona, całkowicie oddać się Bogu .
Św. Klara (Jasna) /1193-1253/ - również pochodziła ze znakomitego rodu asyskiego. Pociągnięta przykładem św. Franciszka, przyjęła z jego rąk habit pokutny, wyrzekając się wszelkiej chwały ziemskiej. Zamieszkała przy kościele św. Damiana, przy którym, w niedługim czasie, powstała nowa wspólnota Ubogich Pań, zwanych inaczej Drugim Zakonem św. Franciszka, lub też Zakonem św. Klary - popularnie - Klaryski.
Na przestrzeni stuleci, zakony te rozrosły się w wielkie "drzewo", zawsze żywotne i owocujące.
W XIX w. z tego właśnie "franciszkańskiego drzewa" wyrosła nowa latorośl: Zakon Klarysek od
Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.Po rewolucji francuskiej (1789-1792), Kościół w Europie dążył do odnowy życia religijnego. Powstały wówczas liczne wspólnoty zakonne, a wśród nich, właśnie nasze zgromadzenie - zwane początkowo - Franciszkankami Najświętszego Sakramentu. Założycielami naszego Instytutu są: o. Bonawentura Heurlaut OFM cap. (1816-1887) oraz M. Maria Klara Bouillevaux (1820-1871). 15 XII 1854 r. Matka Założycielka i jej pierwsze towarzyszki przyjęły, z rąk o. Bonawentury, habit zakonny. Moment ten uważa się za narodziny Zakonu. W 1856 r. Klaryski - Franciszkanki Najświętszego Sakramentu - osiedliły się na stałe w Troyes, we Francji. Dom ten stał się kolebką wspólnoty. W 1866 r., do domu tego wstąpiła Polka, Ludwika Nałęcz - Morawska (1842-1906), zwana Matką Marią od Krzyża. W 1871 r., przeszczepiła ona Zakon Klarysek - Franciszkanek N. S. na grunt państwa polskiego, pogrążonego wówczas w niewoli trzech zaborców. W 1873 r. siostry przybyły do Lwowa. Wybudowano tam, przy ulicy Kurkowej, duży klasztor i kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, gdzie mniszki kontynuowały nieustanną adorację do roku 1946. Matka Maria od Krzyża Morawska, posłuszna Duchowi Świętemu, starała się o przyjęcie przez cały Zakon Reguły Św. Klary, by siostry mogły wieść surowe życie, w ścisłej klauzurze i oddawać się kontemplacji. Dokonała reformy Konstytucji, które zostały wstępnie zatwierdzone (dnia 20 IX 1889 r.) przez papieża Leona XIII. Zawierały one, w sposób nienaruszony, istotny cel - nieustającą adorację Przenajświętszego Sakramentu. Według tychże Konstytucji, Siostry spełniają tę misję w imieniu Kościoła. Adoracja odprawiana jest w duchu dziękczynienia z akcentem uwielbienia, przebłagania i prośby.
Po śmierci Matki Marii od Krzyża Morawskiej (1906 r.), dalsze starania, o przyjęcie przez
Zakon Reguły Św. Klary, podjęła Matka Maria Izabela Markiewicz. Głównym celem było przejście
wszystkich konwentów, należących do domu macierzystego, z Trzeciego do Drugiego Zakonu św.
Franciszka (czyli Zakonu św. Klary - Klarysek). Dokonało się to 29 VI 1912 r. - dekretem
papieża Piusa X. Od tej chwili, siostry uzyskały przywilej ślubów uroczystych i klauzury
papieskiej, a Zgromadzenie otrzymało status zakonu ścisłego.Obecnie istnieją 24 autonomiczne domy Klarysek od Wieczystej Adoracji, rozsiane po całym świecie (w Polsce - 7 domów).
W 2002 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny Matki Marii od Krzyża Morawskiej, która, już za życia, cieszyła się sławą świętości. Poruszona tekstem Ewangelii, o dziesięciu trędowatych, zakończonym słowami Chrystusa: "(...) Czyż nie dziesięciu zostało uzdrowionych? Gdzie pozostałych dziewięciu? ", stwierdziła: "Jeśli Jego sprawiedliwość znajduje ofiary, które poświęcają się na wynagrodzenie (...), czyż nie jest rzeczą słuszną, by Jego Miłość Eucharystyczna była uwielbiana przez nieustanne dziękczynienie? "
Miłość do Najświętszego Sakramentu oraz pragnienie, by cały świat przyprowadzić do stóp Jezusa - Hostii - były motorem wszelkich jej działań i siłą w pokonywaniu trudności, których napotykała wiele na swej drodze życia. Zawsze mężna i ufna w Bożą opiekę, była dla wszystkich wzorem modlitwy i życia miłością na codzień.
Duchowe córki Matki Marii od Krzyża, poświęcając się wieczystej adoracji, w Zakonie św. Klary, realizują wiernie przekazany im przez Matkę ideał : "(...) aby Miłość Chrystusa, utajonego w Eucharystii, była uwielbiana przez nieustające dziękczynienie."
Tekst napisany na podstawie Reguły Nowicjalnej i Konstytucji Zakonu przez siostrę Marię Cecylię